Deelname aan Alpe d'HuZes 2011

 

Waarom nu mijn deelname aan de Alpe d’HuZus?

 

Ik schrijf dit op 29-1-2011 de dag dat Els 55 jaar zou zijn geworden

Met op de achtergrond ‘haar’ muziek, het nummer ‘Durf Jij’ van Ellen ten Damme.

Alles in het leven heeft wel een reden, ook al wil of kun je die niet altijd begrijpen.
Ik leef en geniet, soms wat meer soms iets minder en ben en blijf hopelijk gezond!
Ik zie en hoor over veel leed, ellende en ziektes in de wereld.
Maar dan is daar opeens die dag dat het héél dichtbij komt en is het opeens niet meer de vriendin van.., de kennis van… . 
Maar… grote schrik, het is bij ons in de familie. Kanker.

Bij mijn zus Els, 54 jaar, wordt in april 2010 longkanker geconstateerd. Haar wereld stort in, hoe kan dit? Ze leeft toch gezond?
Nou, daar heeft kanker niet altijd een boodschap aan. Of je gezond of ongezond leeft kanker kan dus IEDEREEN krijgen.
Ze heeft longkanker, met uitzaaiingen naar de lymfeklieren in haar nek. Een kanker die niet te opereren en te genezen is.
Het is voor haar en ons niet te bevatten! Wat nu?

Ik hoor haar nog zeggen: “IK WORDT BETER! IK GENEES HIERVAN!”

De molen gaat draaien, het behandelplan, wat zijn haar kansen?
Hoe lang zal ze nog leven? Hoe? Alles is een groot vraagteken.
Maar ZIJ wil en gaat de strijd aan!

Moedig, dapper, bang! Maar ze blijft strijden en erin geloven! IK WORDT BETER!
En wij? Wij strijden met haar mee. Maar ik voel me daar zo vaak machteloos bij, haar zien lijden, haar angsten, haar gevecht!
Wat kan ik doen?
Mee gaan naar onderzoeken en de chemokuren,  zorgen voor afleiding en peptalks.
Ook geloven en hopen dat ze beter wordt, dat is wat ik doe en de rest van de familie ook.
Ze zegt dat ze daar héél veel steun aan heeft, maar toch, de machteloosheid voelt groot! 

En dan goed twee weken later weer een héél slecht bericht.
Eén van mijn beste vriendinnen, Daan, belt me met de mededeling dat ze borstkanker heeft.
Verschrikkelijk vind ik dit voor haar en wat vind ik het moeilijk om dit aan Els en de rest van  mijn familie te vertellen.
Zij kennen Daan ook al zo lang.
Ik heb het eerst aan Els verteld, we hebben er samen een flink potje om zitten janken
en Els wist natuurlijk als geen ander wat Daan voelde.
Opeens waren ze lotgenoten. Voor de rest van mijn familie was dit ook een grote schok!

Mede door deze twee gevallen van kanker, zo dicht bij,
is mijn besef dat het een geschenk is als je gezond bent alleen maar groter geworden.
Zo ontstaat het gevoel bij mij IK WIL IETS DOEN, om mensen met kanker te helpen.
Als groot fietsliefhebber had ik al vaak over de  Alpe d’HuZes gehoord. Dit is wat ik wil doen.
En samen met mijn zus Yvonne, ook een fietsliefhebber,
maar nog nooit een berg op gefietst, besluiten we er voor te gaan, de Alpe op!
We verdiepen ons in de stichting Alpe d’HuZes op www.opgevenisgeenoptie.nl en komen erachter dat,
om verschillende redenen, deelname aan de Alpe d’HuZes voor ons geen haalbare kaart is.

En dan is daar opeens toch nog een mogelijkheid: de Alpe d’HuZUS. Mooier kan het voor ons niet…. ZUS!
We vertellen Els wat ons plan is en zij wil graag mee. Maar dan gaat het opeens heel slecht met haar,
na vier chemokuren treden er complicaties op en Els overlijdt op 26 augustus, op de verjaardag van mijn moeder.
Mijn beide ouders leven nog. Ons verdriet is groot, ze had nog zoveel willen zien en doen.
En een kind hoort niet eerder dan een ouder te overlijden! 
Je hebt het allemaal niet voor het zeggen, dat is me ook wel duidelijk geworden.

Maar we beseffen ons ook goed dat ze niet veder hoeft te vechten tegen een ziekte die zo oneerlijk is.
En dat haar verder lijden gespaard is gebleven.

Zus Els was iemand die geloofde dat er meer is tussen hemel en aarde.
Zij hield mij vaak voor dat het met mijn eigen sieraden collectie ‘Bi-Ke-thing’  goed zou komen.
En precies twee maanden na haar overlijden word ik benaderd door Johan Baaten van stichting Alpe d’Huzes,
die in het blad ‘Op Pad’ mijn sieraden ziet. Is dit toeval? Of heeft dit een reden?

Ons contact heeft geresulteerd in een speciale Alpe d’HuZes bedel en speld.
Een sieraad voor een bijzondere prestatie met een grote emotionele waarde.
Het voelt echt heel bijzonder! Dit was zeker ook een grote wens van mij.
Heeft zus Els hiervoor gezorgd? Ik weet het wel zeker!

Daan zit nog midden in het gevecht tegen de kanker en heeft goede vooruitzichten op genezing.
En zal als het goed is eind december 2011 klaar zijn met de behandelingen.
Het is topsport wat ze moet leveren. RESPECT!
In 2007 heb ik samen met haar o.a. de Alpe d’Huez op gefietst.
Dat was genieten en ik hoop ook zeker dat in de toekomst weer met haar te gaan doen.

De deelname aan de Alpe d’HuZus is dus van hele grote betekenis voor me.
Mijn ploegje is inmiddels uitgegroeid tot drie deelnemers.
Dit zijn zus Yvonne van Ewijk, Marleen van Wijgerden en ikzelf en drie vrijwilligers. En wie weet volgen er nog meer.
Iedereen met zijn eigen verhaal maar allen met een en het zelfde doel:

Anderen Faciliteren en Inspireren om Goed, Gelukkig en Gezond te leven met Kanker!
Steun ons en doneer, alle beetjes helpen!

Alvast bedankt!

Sportieve groet,
Karin Springer

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Verslag van de deelname Alpe D'HuZus 

Ik schrijf dit op 26 augustus 2011 op de sterfdag van mijn zus Els, met op de achtergrond ‘Angels’ van Robbie Williams.
Dat is op de begrafenis van Els ook gespeeld. Bij de Engelen, dat is waar Els in geloofde en nu is.

Het is al weer ruim twee maanden geleden dat ik deelnam aan de Alpe d’HuZus, voor mij een ONVERGETELIJKE belevenis.
Een week met familie en dierbare vrienden, en met heel veel Els in gedachten.
Het begon al op de reis er naar toe. We gingen overnachten, wel ruim een uur rijden van onze route af. Waarom?
We komen aan op de plek en dit was echt zo Els! Een pleintje met en groot oud gebouw vol met kunst.
Veel paars, beelden en bossen, als je Els heb gekend weet je wat ik bedoel.
We zeiden allemaal tegelijk: “Als Els nog had geleefd zou ze hier zo zijn gebleven, zeker weten!” Toeval?

De volgende dag verder op naar de Alpe! We hebben een chalet in Villard Reculas, dat is halverwege de Alpe.
Dus eerst maar boodschappen doen bij de super en ja hoor, het feest der herkenning gaat beginnen.
Ik zie en begroet mensen die een Ad6 sieraad bij me hebben gekocht. Erg leuk!
Zo, en dan op naar het chalet. Dit was voor het eerst dat ik de Alpe d’Huez met de auto op reed en oei, wat is hij steil!!!!
Zo had ik het in 2007 op het fietsie niet ervaren, of was ik het alweer vergeten? 

Zondag ochtend is het dan zover: ik ga met zus Yvon, Marleen en Matthijs een stukje Alpe doen, van bocht 7 naar de top.
Kijken hoe de benen dat vinden en hoe zij dat vinden, want Yvon en Matthijs hadden nog nooit een heuse berg beklommen of gedaald.
Dit ging best aardig. De dagen erna nog wat kleine klimtochtjes. Op naar 8 juni, de grote dag voor ons.

De avond ervoor hebben we fietsjespasta gegeten, als het dan niet gaat lukken!
Marleen ging zich steeds meer realiseren dat het toch wel een hele drukke bedoening zou zijn morgen en
kreeg twijfels om deel te nemen, want veel mensen is niet echt haar ding.
Ik zei: kijk maar gewoon, niks hoeft en alles mag.
Stuurbordjes en tijdchips op de fietsen gemaakt, ze waren er klaar voor! Wij ook ????

En dan is het woensdag 8 juni, het regent. Wij gaan met ons drieën met de fietsen in de auto naar beneden.
We zouden om half twaalf verzamelen en om twaalf uur starten.
Om elf uur had ik nog een interview, beeld en geluid voor de Wereldomroep. Pfff, ik word beroemd, haha..

Verzamelen!!! Het is inmiddels droog, dus hup jasje uit, beenstukken en armstukken af.
260 deelnemers stonden klaar, eerst een warming up en toen, het startschot.
Eerst een rondje door het dorp le Bourg d’Oisans, een haag van mensen die stonden te klappen,
ik vond dit een héél emotioneel moment!!!
Traantjes in de ogen, maar dat mag. We gaan. Ik naast Yvon en Marleen er iets achter.
Ik werd al gespot door klanten die nog een high-five met me deden en dan…….we gaan beginnen. Op naar bocht 21!
Ik fiets naast Yvon en opeens vliegt er een vlinder. We kijken elkaar aan en zeggen tegelijk “ELS” …ze is erbij. 

De eerste drie bochten zijn echt heel zwaar dus rustig aan, eigen tempo……het wordt warmer.
Yvon heeft het gelijk zwaar.  Die been- en armstukken moeten uit.
Ik wacht op haar en besloot  toen om ook bij haar te blijven fietsen. WE moeten boven komen want dat is ons doel!!
Marleen is ons zonder dat ze het wist gepasseerd. Wij gaan verder, langzaam, bij iedere bocht Yvon even op adem laten komen.
Het valt haar zwaar tegen. Ik zeg: “niet zo streng tegen je zelf zijn, je fietst pas vijf maanden! Dit is echt geweldig wat je doet!”

We trappen rustig door, er is maar één weg omhoog, ons doel!!
Bij bocht 11 hebben we een kiezelsteen van Els, met tekst erop geschreven, naar beneden gegooid. Mooie emoties.

Onze supporters stonden verspreid.
Zus Monique en Jacqueline waren gaan lopen van het chalet naar bocht 6 en van daar door naar de top,
dat doe ik ze dan weer niet na, loopkanjers!! Daar stonden ook de man van Yvon, Ger en vrienden Odri en Charles.
Matthijs, zoon van Yvon, stond in bocht 6. Marleen passeerde en vroeg waar Yvon en ik waren.
Ze viel haast van haar fiets toen hij zei: die zijn nog niet gepasseerd!
Dat kan niet…. ja het kan! Ze reed voor ons, ze ging als een speer en had op het juiste moment goeie benenJ, gelukkig!
Ze geloofde het niet tot ze bij bocht 1 kwam. Daar stond Michelle, een vriendin die ik ken van de twitterrit.
Zij vertelde haar dat ik had ‘gesmst’ dat we bijna bij bocht 3 waren.

Ja bijna ,Yvon had het toen heel zwaar.
Gelukkig stond daar een man die haar bemoedigende woorden toespraak en kalmeerde.
Een beetje eten, de mouwtjes weer aan, want het was toch weer kouder daar boven.
Rustig, je bent een kanjer! Een zeer welkome support!

Echt ik had zo te doen met Yvon, maar het was zoals Alpe d’HuZes bedoeld is: afzien, vechten met en tegen jezelf,
net als al die mensen met de ziekte kanker. Zoals Els.

We gaan weer verder, rustig, op naar de volgende bocht.
Mijn benen worden dan ook zwaarder, komt ook wel door het vele stoppen.
Maar nogmaals, geeft niks, ik noem in gedachten de namen op van de mensen waar ik deze rit voor rij.
Kop op, gaan naar die TOP.  Een bocht voor Daan!

Ik kom bij bocht 1, daar staat Michelle met een groot spandoek  met onze namen erop! Echt zo geweldig !
Yvon komt ook even kennis maken met haar, maar we gaan weer verder.
Michelle rent even naast haar en dan moet Yvon weer stoppen.
Ach ze moet zo huilen. Geeft niks, even huggen, een peptalk en we gaan weer.
We zijn er echt bijna ook al zit het venijn in de staart.

Opeens staat daar in bocht  0 Charles met fototoestel. Kiekje!!
Nog even, door een straatje, een tunneltje onderdoor en dan de grote straat in draaien.
Monique komt ons schreeuwend tegemoet  rennen. Ze gaan de finish sluiten,
ze heeft zo meegeleefd en gezegd: “Dat mag niet mijn ZUSSEN komen nog.”
Betty, de speaker in het roze, zei: “We wachten, al moet ik zelf de boel afsluiten!”
Echt een geweldig mens! Daar boven stonden nog veel mensen,
weer z’n kippenvel momentje, ik draai de rotonde op en dan een rechte lijn, even wachten op Yvon en dan…….
SAMEN over de FINISH!!!

Huggen en een high-five met de familie en onze supporters.
Dit zijn mooie en onvergetelijke momenten, die nog steeds op mijn netvlies staan!
WE DID IT!! Het voelt goed en bijzonder mooi! Ik ben trots op Marleen en Yvon, kanjers zijn we !!!!  En heel blij met onze supporters!

 

9 juni

En dan, voor 4200 deelnemers komt DE grote dag, 9 juni, waar ik niet echt heel veel van heb gezien.
Want voor Het Hamertje was dit de dag van de speciale Ad6 sieraden.
Die dag kon men de speciale aangeschafte bedel en speld laten voorzien van een jaartal en het aantal beklimmingen.
Marleen en Jacqueline hebben vele graveringen gedaan. Ik heb zeker het gevoel gekregen dat het Ad6 sieraad zijn doel heeft bereikt.

Een sieraad met een grote emotionele waarde !

Het sieraad heeft er dan ook voor gezorgd dat een bedrag van € 1130,- naar de stichting Alpe d’HuZes is overgemaakt.
Maar ook de verhalen van deelnemers, high-fives en hugs, die ik gedeeld heb op 9 juni zijn voor mij zeer mooie en bijzonder dierbare momenten!

Er was nog een hele belangrijke gebeurtenis die dag.
Daan moest na één jaar een mammografie laten maken en zou ook gelijk de uitslag te horen krijgen! HEEL SPANNEND!!
Om half 4 was daar dan het mooiste bericht wat we op deze dag konden krijgen ze is SCHOON!!   

Het was zoals ik al eerder zei een hele mooie en bijzondere week waar ik regelmatig aan terug denk.
Een week die mij zeker heeft geholpen in het verwerken van het verlies van Els.

Ik mis je. X

 

 

Voor een ieder die in de toekomst gaat deelnemen op welke manier dan ook HÉÉL VÉÉL succes gewenst! En vergeet niet:
OPGEVEN IS GEEN OPTIE! 

p.s. De Alpe d’HuZes sieraden zijn nog steeds in de collectie en er gaat ook nog een deel van naar
de stichting www.opgevenisgeenoptie.nl, een actie voor KWF Kankerbestrijding zie: COLLECTIE Alpe d'HuZes specials